BIBLICAL TITHING
Its Old Testament Nature, Limitations, and Misapplication in the New Testament Church
I. INTRODUCTION: DEFINING THE ISSUE WITH
PRECISION
The subject of tithing is one of the most widely
taught, yet most misunderstood doctrines in modern religious practice. Many
assume that tithing is a timeless, universal command binding upon all believers
across all ages. However, when examined strictly through Scripture—allowing the
Bible to interpret itself—this assumption does not hold under doctrinal
scrutiny.
The question is not whether tithing existed. It
clearly did. The question is: What is tithing according to Scripture,
and to whom does it apply? To answer this, we must begin not with
modern practice, but with divine definition.
II. THE BIBLICAL DEFINITION OF TITHING (GRAMMAR
OF GOD)
A. The Hebrew Term: Ma‘ăśēr (מַעֲשֵׂר)
The word “tithe” in the Old Testament comes from
the Hebrew term ma‘ăśēr, from the root ‘āśar, meaning
“to take a tenth.” Its literal meaning is “a tenth part.” This
is not symbolic. It is mathematically precise—exactly 10 percent. However, the
critical issue is not merely the percentage, but the nature of what was tithed.
B. Primary Text
Leviticus 27:30 (KJV) — “And all the tithe of
the land, whether of the seed of the land, or of the fruit of the tree, is the
LORD'S: it is holy unto the LORD.”
Observe carefully: “tithe of the land,” “seed of
the land,” and “fruit of the tree.” The text does not say income, salary, gold,
silver, or trade profit. It explicitly limits the tithe to agricultural
produce. This is not incidental—it is definitional.
C. Expanded Definition
Leviticus 27:32 (KJV) — “And concerning the
tithe of the herd, or of the flock, even of whatsoever passeth under the rod,
the tenth shall be holy unto the LORD.”
Here we see livestock included, yet the tithe
remains non-monetary and land-based in character.
Doctrinal Summary (Definition of Tithing)
- Tithe
= exactly one-tenth.
- Object
of tithe = agricultural produce and livestock.
- Source
= the land.
- Nature
= material goods, not currency.
Key Reinforcement Points
- Tithing
is not defined as money anywhere in Scripture.
- It
is tied to land, agriculture, and livestock cycles.
- It
is covenantal, not universal.
III. THE HISTORICAL CONTEXT: ISRAEL UNDER THE
MOSAIC COVENANT
A. The Covenant Context
Exodus 19:5–6 (KJV) — “Now therefore, if ye will
obey my voice indeed, and keep my covenant, then ye shall be a peculiar
treasure unto me above all people…”
This establishes that the Law, including tithing,
was given specifically to Israel. It is covenant-specific and nation-specific.
B. The Levitical System
Numbers 18:21 (KJV) — “And, behold, I have given
the children of Levi all the tenth in Israel for an inheritance…”
The tithe was not general charity and not optional
giving. It was a system of provision for the Levites, who had no land
inheritance and were supported by the tithe because of their service.
C. The Economic Structure
Israel was agrarian, land-distributed, and
temple-centered. Thus, tithing functioned as a national economic support system
and a religious obligation tied to temple service.
Key Structural Observations
- No
modern equivalent exists: no Levitical tribe, no temple system, no land
allotment structure.
- Therefore,
the system that required tithing no longer exists.
IV. THE MULTIPLE TITHES OF ISRAEL (NOT JUST ONE)
A major misconception is that Israel gave only one
10 percent tithe. Scripture shows otherwise.
- The
Levitical Tithe (Numbers 18): given to Levites for priestly
support.
- The
Festival Tithe (Deuteronomy 14:22–27): used in worship
celebration and eaten by the giver before the Lord.
- The
Poor Tithe (Deuteronomy 14:28–29): every third year for Levites,
strangers, fatherless, and widows.
The combined reality is that Israel did not give
merely 10 percent. The system was multi-layered and covenant-bound.
V. CLARIFICATION: MONEY AND TITHING (DEEPER
EXPLANATION)
A. THE TEXT IN FULL CONTEXT
Deuteronomy 14:24–26 (KJV)
“And if the way be too long for thee… Then shalt thou turn it into money… And thou shalt bestow that money for whatsoever thy soul lusteth after, for oxen, or for sheep, or for wine…
And thou
shalt eat there before the LORD thy God…”
B. WHY MONEY WAS USED — CONTEXT IS KING
The
situation described is very specific:
- The Israelite is:
- living far
from the central place of worship (Jerusalem)
- The tithe consists of:
- produce and livestock
- Problem:
- transporting
animals or crops over long distance is difficult
So God
allowed:
conversion of the tithe into money for travel
convenience
C. KEY OBSERVATION: MONEY IS NOT THE FINAL FORM
Look at the
sequence carefully:
- Tithe starts as:
- produce /
livestock
- Converted into:
- money (for
travel)
- Then reconverted into:
- food and drink again
The final
act:
“thou
shalt… buy… oxen, sheep… and eat there before the LORD”
DOCTRINAL POINT
The tithe:
- begins as food
- ends as food
Money only
appears in the middle, temporarily.
D. PROOF: THE TITHE IS STILL FOOD, NOT MONEY
Compare
with the original command:
Deuteronomy 14:22–23 (KJV)
“Thou shalt truly tithe all the increase of thy seed… And thou shalt eat before the LORD… the tithe of thy corn, of thy wine, and of thine oil…”
Interpretation
- The tithe is explicitly:
- corn
(grain)
- wine
- oil
- Even when converted to money:
- it must
return to its original nature (food)
E. WHY “MONEY IS A TEMPORARY MEDIUM”
Now we can
justify the statement clearly:
“Money served only as a temporary medium, not
the tithe itself.”
Scriptural Basis:
- Deut. 14:24 → conversion into money
- Deut. 14:26 → money used to buy food
- Deut. 14:23 → final act is eating the
tithe
Logical Flow (Necessary Inference — CENI)
If:
- the tithe must be eaten (v.23, v.26)
- and money is used only to purchase food
Then:
Money cannot be the tithe itself
It is only
a transport mechanism
F. WHY “MONEY IS INCIDENTAL, NOT ESSENTIAL”
Now let’s
go deeper.
1. ORIGINAL COMMAND NEVER INVOLVES MONEY
Leviticus 27:30 (KJV)
“the tithe
of the land… seed… fruit…”
Leviticus 27:32 (KJV)
“tithe of
the herd… flock…”
No mention
of money
Entire
system is:
- agricultural
- land-based
2. MONEY APPEARS ONLY IN SPECIAL CASE
Deuteronomy 14:24
“If the way
be too long…”
Meaning:
- money is used only when:
- distance
creates difficulty
3. EVEN WHEN USED, MONEY IS NOT RETAINED
Deuteronomy 14:26
“bestow
that money… for oxen… sheep…”
Money must
be:
- spent
- converted back into food
DOCTRINAL CONCLUSION
Money is not part of the tithe system by
design—it only appears due to circumstance.
G. EXAMPLE FOR CLARITY (VERY IMPORTANT FOR
READERS)
Let’s
illustrate this in simple terms:
Example Scenario
An Israelite
farmer has:
- 10 sacks of grain (tithe = 1 sack)
But:
- Jerusalem is far
So he:
- Sells the 1 sack → gets money
- Travels to Jerusalem
- Buys:
- grain /
animals
- Eats it before the Lord
Key Insight
- The tithe is still:
the
grain (or food equivalent)
- The money:
was
never the offering itself
H. WHY MODERN “MONETARY TITHING” IS UNSCRIPTURAL
Now this
becomes very clear.
Modern
teaching says:
“Give 10%
of your income (money).”
But
Scripture shows:
- Money was:
- never
commanded as tithe
- never
retained as tithe
- never the
final form of tithe
Supporting Contrast
Nehemiah 10:37 (KJV)
“bring the
firstfruits of our dough… and our offerings… and the fruit of all manner of
trees…”
Again:
- produce
- not money
I. FINAL DOCTRINAL CLARITY
Expanded Key Doctrinal Conclusion
- The Bible never commands monetary
tithing.
- In Deuteronomy 14:
- money is
used only due to travel necessity
- it is
immediately converted back into food
- Therefore:
- money is temporary,
not the substance of the tithe
- The tithe remains:
- agricultural
- consumable
- land-based
VI. FOUNDATIONAL CONCLUSION
At this stage, we have established what tithing is,
who it was given to, how it was practiced, and why it existed. A critical truth
emerges: Biblical tithing is a covenantal agricultural system given
exclusively to Israel under the Mosaic Law.
Summary —
- Tithe
(ma‘ăśēr) = exact tenth.
- Always
agricultural, land-based, and non-monetary.
- Given
to the Levites within the priestly system.
- Part
of the Mosaic Covenant for Israel only.
- Included
multiple tithes, not just one 10 percent payment.
- Money
was never the actual tithe, only a temporary conversion tool.
VII. ABRAHAM’S TITHE (GENESIS 14): IS IT A
UNIVERSAL PATTERN?
One of the most frequently cited arguments in favor
of modern tithing is this claim: “Tithing existed before the Law—therefore it
is eternal and binding.” This argument rests primarily on Genesis 14:18–20,
where Abraham gives a tenth to Melchizedek. Yet this text must be read in
context.
Genesis 14:20 (KJV) — “…And he gave him tithes
of all.”
The immediate context reveals that Abraham had just
defeated invading kings, recovered captives, and taken spoils of war. Thus, the
tithe came from plunder, not personal income, and it was a one-time event
rather than a recurring command.
Hebrews 7:4 (KJV) — “…how great this man was,
unto whom even the patriarch Abraham gave the tenth of the spoils.”
This is decisive. The tithe was of the spoils, not
salary, agricultural produce, or recurring income. Nowhere in Scripture do we
find God commanding Abraham to tithe, Abraham repeating the act, or any
instruction for others to follow this example.
Doctrinal Conclusion on Abraham
- Abraham’s
tithe was descriptive, not prescriptive.
- It
establishes honor toward Melchizedek, not universal law.
- It
was one-time, from spoils of war, and never commanded for repetition.
VIII. HEBREWS 7: DOES IT SUPPORT MODERN TITHING?
Many appeal to Hebrews 7 to argue that tithing
continues in the New Testament. However, this is a misreading of the passage.
The chapter is not about teaching Christians to tithe. It is about proving the
superiority of Christ’s priesthood over the Levitical priesthood.
Hebrews 7:12 (KJV) — “For the priesthood being
changed, there is made of necessity a change also of the law.”
This is foundational. If tithing belonged to the
Levitical system, and the priesthood has changed, then the tithing system tied
to that priesthood cannot remain. Hebrews 7 describes Abraham’s action and
compares priesthoods, but it does not command Christians to tithe or establish
a New Covenant tithe system.
Hebrews 7:8 (KJV) — “And here men that die
receive tithes; but there he receiveth them…”
This is not a command. It is part of an argument
about priesthood.
Doctrinal Summary — Hebrews 7
- The
chapter addresses change of priesthood and change of law.
- It
does not reinstate tithing.
- It
actually implies the end of the system that required tithing.
IX. THE MISUSE OF MALACHI 3:8–10
Malachi 3:8 (KJV) — “Will a man rob God? Yet ye
have robbed me. But ye say, Wherein have we robbed thee? In tithes and
offerings.”
Malachi is addressing Israel under the Mosaic Law,
specifically priests and covenant people failing their obligations. The
“storehouse” in Malachi 3:10 refers to temple storage chambers used for food
supply and Levitical provision. It is not a bank account or a treasury of the church.
Malachi 3:10 (KJV) — “Bring ye all the tithes
into the storehouse…”
Modern teaching often says, “If you don’t tithe,
you are robbing God.” This is doctrinally erroneous because the command was
given to Israel under the Law, whereas Christians are not under that covenant.
Doctrinal Conclusion on Malachi
- Malachi
3 is not addressed to the church.
- It
is not a universal command to Christians.
- “Robbing
God” and the “storehouse” are misused when applied to present church
tithing systems.
X. THE END OF THE OLD COVENANT (HEBREWS 8)
Hebrews 8:6 (KJV) — “…he is the mediator of a
better covenant…”
Hebrews 8:13 (KJV) — “In that he saith, A new
covenant, he hath made the first old. Now that which decayeth and waxeth old is
ready to vanish away.”
This is explicit. The Old Covenant, which includes
tithing, has been made obsolete and replaced by the New Covenant. If tithing
belongs to the Old Covenant and the Old Covenant is replaced, then tithing as a
covenantal requirement is no longer binding.
Colossians 2:14 (KJV) — “Blotting out the handwriting
of ordinances… nailing it to his cross.”
Covenant Transition Summary
- The
Old Covenant includes tithing and has been removed.
- The
New Covenant does not command tithing.
- You
cannot remove the covenant and keep its laws as binding obligations.
XI. TURNING POINT CONCLUSION
The biblical evidence is overwhelming: Abraham’s
tithe was not a universal command, Hebrews 7 shows a change of law, Malachi 3
is misapplied to Christians, and Hebrews 8 declares the Old Covenant obsolete.
Therefore, there is no biblical authority for binding tithing on the New
Testament church.
XII. NEW TESTAMENT GIVING: THE TRUE PATTERN OF
THE CHURCH
Having established that tithing belongs to the Old
Covenant, we now turn to the New Testament to determine what God actually requires
of believers today.
Acts 4:32–35 (KJV) — “…neither said any of them
that ought of the things which he possessed was his own… distribution was made
unto every man according as he had need.”
Observe the nature of giving: it was voluntary,
situational, and need-based. It was not percentage-based, legally enforced, or
systematized as a fixed obligation. No apostle ever said, “Give 10 percent.”
Instead, the focus is generosity, unity, and willingness.
2 Corinthians 9:6–7 (KJV) — “Every man according
as he purposeth in his heart, so let him give; not grudgingly, or of necessity:
for God loveth a cheerful giver.”
The phrase “purposeth in his heart” points to
deliberate, pre-decided intention. The phrase “not of necessity” excludes
compulsion, obligation, or external pressure. Christian giving is therefore
voluntary, intentional, and free from coercion. This directly contradicts
mandatory percentages and enforced tithing systems.
Key Reinforcement Points
- No
New Testament command requires Christians to tithe.
- No
fixed percentage is imposed on believers.
- Giving
is personal, spiritual, and voluntary.
XIII. DIRECT CONTRAST: TITHING VS. NEW COVENANT
GIVING
|
Category |
Old Testament Tithing |
New Testament Giving |
|
Basis |
Law (Mosaic Covenant) |
Grace (New Covenant) |
|
Nature |
Mandatory |
Voluntary |
|
Amount |
Fixed (10%+) |
No fixed percentage |
|
System |
Institutional (Levites) |
Personal/Relational |
|
Object |
Produce/Livestock from within the land of Israel |
Any form, not restricted |
|
Motivation |
Obligation |
Willingness |
Tithing and New Testament giving are not the
same system. To equate them is to confuse covenants, distort doctrine,
and impose law where grace governs.
XIV. REFUTATION OF COMMON MODERN CLAIMS
Claim 1: “Tithing is Eternal”
Tithing is tied to the Levitical priesthood and the
Mosaic Law. Hebrews 7:12 teaches that when the priesthood changes, the law
changes as well. What belongs to a changed law is not eternal in obligation.
Claim 2: “It Started Before the Law, So It
Continues”
Abraham’s tithe was one-time, from spoils of war,
and never commanded. Description does not equal prescription.
Claim 3: “Malachi Applies Today”
Malachi addresses Israel under the Law. Christians
are under grace, not under that covenantal arrangement. Applying Malachi to the
church is contextual and covenantal error.
Claim 4: “You Are Robbing God If You Don’t
Tithe”
That language applies to covenant-breaking Israel.
No New Testament passage uses it toward Christians. This teaching imposes guilt
without scriptural authority.
Claim 5: “The Church Needs Tithing to Function”
The early church functioned without a tithing law.
Support came through freewill giving. God’s work is sustained by willing
hearts, not legal systems.
XV. MODERN TITHING AS DOCTRINAL ERROR
When modern systems enforce tithing, they
reintroduce Old Covenant law, replace grace with legalism, misuse Scripture for
financial obligation, and distort the nature of giving from cheerful
willingness into compulsory pressure.
Key Reinforcement Points
- Modern
tithing doctrine lacks New Testament authority.
- It
depends on misapplied Old Testament texts.
- It
is therefore doctrinally unsound.
XVI. FINAL SYNTHESIS: THE IRREFUTABLE CONCLUSION
- Tithing
was agricultural, land-based, and Israel-specific.
- It
belonged to the Mosaic Law, Levitical priesthood, and temple system.
- It
terminated with the change of priesthood and the replacement of the Old
Covenant.
- New
Covenant practice is voluntary giving, cheerful generosity, and need-based
sharing—not a fixed percentage.
Biblical tithing is not a command for the New
Testament church.
It was a covenantal requirement for Israel, tied to
a system that no longer exists. To bind it today is to impose an obsolete law,
misinterpret Scripture, and undermine the freedom of grace.
Final Bullet Summary
- Tithing
belongs to the Old Covenant only.
- It
was agricultural, not monetary.
- It
is not commanded in the New Testament.
- Abraham
is not a binding pattern.
- Malachi
is not a command for Christians.
- Hebrews
shows the end of the system.
- New
Testament giving is voluntary, cheerful, and personal.
XVII. SPIRITUAL APPLICATION
The issue is not whether believers should give.
They must. But the question is how. True Christian giving is willing, cheerful,
and purposeful—not pressured, legal, or fear-driven.
God does not seek a percentage—He seeks the
heart.
by
Readers may share, print, teach, or repost these articles if unaltered, intent preserved, not sold or used commercially, and with a clear link back to this blog.
#BiblicalTithing #Tithes #BibleStudy #ChristianGiving #OldCovenant #NewCovenant #Hebrews7 #Malachi3 #Doctrine #KJV #Truth #Ikapu #Biblia #Katotohanan #Pagbibigay #AralNgDios
ANG BIBLIKAL NA IKAPU (Tithing)
Ang Kalikasan Nito sa Lumang Tipan at ang Tamang Pag-unawa
I. PANIMULA: ANO BA TALAGA ANG IKAPU?
Mga kapatid, marami ngayon ang nagtuturo na ang
“ikapu” ay utos ng Dios para sa lahat ng panahon—na parang obligasyon din ito
ng bawat Cristiano sa ngayon. Pero ang tanong ay hindi kung may utos bang ikapu ba sa Biblia, dahil meron nga. Ang
tamang tanong ay: Ano ang ikapu ayon sa Biblia, at para kanino ibinigay
ang utos? Hindi natin puwedeng i-base sa nakasanayan o sa turo ng tao.
Dapat malinaw: ang Biblia lang ang magpapaliwanag ng Biblia.
II. ANG KAHULUGAN NG IKAPU (GRAMMAR OF GOD)
A. Ang Salitang Hebreo: Ma‘ăśēr
Ang salitang “ikapu” sa Lumang Tipan ay galing sa
Hebreo na ma‘ăśēr, na ang ibig sabihin ay ika-sampung
bahagi. Hindi ito simbolo. Hindi ito “kahit magkano.” Ito ay eksaktong 10
porsiyento. Pero dito nagkakamali ang marami—akala nila ang usapan ay percentage
lang. Hindi po. Mas mahalaga ang
tanong: Saan o Ano ang pagkukunan ng ikapu o yung ikinapu?
B. Pangunahing Talata
Levitico 27:30) — “At lahat na ikasangpung
bahagi ng lupain, maging sa binhi ng lupain, o sa bunga ng punong kahoy ay sa
Panginoon: magiging banal sa Panginoon.”
Pansinin
ninyo mabuti: “lahat na ikasangpung bahagi ng lupain,” “maging sa
binhi ng lupain,” at “sa bunga ng punong kahoy.” Hindi sinabi na sahod, pera, kita sa
negosyo, o ginto at pilak. Maliwanag: ang ikapu ay galing sa ani ng lupa.
C. Dagdag na Linaw
Levitico 27:32 — “At lahat ng ikasangpung bahagi
sa bakahan o sa kawan, anomang madaan sa tungkod, ay magiging banal sa Panginoon
ang ikasangpung bahagi.”
Ibig sabihin,
kasama ang mga hayop, pero hindi pa rin
pera.
Buod ng Kahulugan ng Ikapu
- Ikapu
= eksaktong 10 porsiyento.
- Ang
ikinapu ay ani ng lupa, bunga, at hayop.
- Hindi
kasama ang sahod, pera, at kita sa negosyo.
Mahahalagang Punto
- Walang
talata sa Biblia na nagsasabing pera ang ikapu.
- Laging
konektado ang ikapu sa lupa, agrikultura, at ani.
- Bahagi
ito ng isang sistema, hindi general na utos sa lahat.
III. ANG KONTEKSTO: ISRAEL SA ILALIM NG KAUTUSAN
A. Ang Tipan sa Israel
Exodo 19:5–6 — “Kaya't ngayon, kung tunay na
inyong susundin ang aking tinig, at iingatan ang aking tipan, ay magiging isang
tanging kayamanan nga kayo sa akin, na higit sa lahat ng bayan: ...At kayo'y
magiging isang kaharian ng mga saserdote sa akin,...”
Ibig sabihin, ang Kautusan, kasama ang ikapu, ay
ibinigay sa Israel. Hindi ito universal law para sa lahat ng bansa.
B. Ang Sistemang Levita
Mga Bilang 18:21 — “At sa mga anak ni Levi, ay
narito, aking ibinigay ang lahat ng ikasangpung bahagi sa Israel na pinakamana,...”
Ang ikapu ay hindi basta donasyon at hindi
kusang-loob na tulong. Ito ay sistemang pang-suporta sa mga Levita, dahil wala
silang sariling lupa at naka-assign sila sa gawain ng templo.
C. Ang Ekonomiya ng Israel
Noon, ang Israel ay agrikultural, naka-base sa
lupa, at sentro ang templo. Kaya ang ikapu ay pagkain, ani, at hayop—hindi
pera.
Mahahalagang Punto
- Wala
nang ganitong sistema ngayon: wala nang Levita, wala nang templo, wala
nang paghahati ng lupa.
- Kaya
kung wala na ang sistema, hindi na puwedeng basta ipilit ang dating utos.
IV. HINDI LANG ISANG IKAPU (MULTIPLE TITHES)
Isa pang maling akala ay ito: “10% lang ang
ibinibigay ng Israel.” Hindi po totoo ito, narito at mayroon pa.
- Ikapu
para sa mga Levita (Mga Bilang 18): para sa kanilang kabuhayan.
- Ikapu
para sa Kapistahan (Deuteronomio 14:22–27): kinakain mismo ng
nagbibigay sa harap ng Panginoon.
- Ikapu
para sa Mahihirap (Deuteronomio 14:28–29): tuwing ikatlong taon
para sa Levita, dayuhan, ulila, at babaing balo.
Kaya sa kabuuan, hindi lang 10 porsiyento ang
ibinibigay. Bahagi ito ng buong sistemang tipanan ng Israel.
V. PAGLILINAW: PERA AT IKAPU (MAS MALALIM NA
PALIWANAG)
A. ANG TALATA SA BUONG KONTEKSTO
Deuteronomio 14:24–26
“At kung ang daan ay totoong mahaba sa ganang iyo, na ano pa't hindi mo madadala, sapagka't totoong malayo sa iyo ang dako,… Ay iyo ngang sasalapiin,…
At iyong gugulin ang salapi sa anomang nasain mo sa mga baka, o sa mga tupa, o sa alak, o sa matapang na inumin, o sa anomang nasain ng iyong kaluluwa:… at iyong kakanin doon sa harap ng Panginoon mong Dios,”
B. BAKIT GINAMIT ANG PERA — KONTEKSTO ANG SUSI
Ang
sitwasyon dito ay malinaw:
- Ang Israelita ay:
- malayo sa
lugar ng pagsamba
- Ang kaniyang ikapu ay:
- ani at
hayop
- Ang problema:
- mahirap
dalhin ang mga ito sa malayong lugar
Kaya
pinayagan ng Dios:
pansamantalang gawing pera ang ikapu para sa
paglalakbay
C. MAHALAGANG OBSERVATION: HINDI PERA ANG HULING
ANYO
Pansinin
ninyo ang pagkakasunod:
- Ang ikapu ay:
- ani /
hayop
- Ginawang:
- pera (para
sa paglalakbay)
- Pagdating doon:
- ginamit
ang pera para bumili ng pagkain
At ang
utos:
“ikaw ay
kakain doon sa harap ng Panginoon…”
DOCTRINAL POINT
Ang ikapu:
- nagsimula bilang pagkain
- nagtatapos bilang pagkain
Ang pera ay
nasa gitna lamang—pansamantala.
D. PATUNAY: PAGKAIN PA RIN ANG IKAPU, HINDI PERA
Balikan
natin ang utos:
Deuteronomio 14:22–23 (ADB 1905)
“Iyo ngang pagsasangpuing bahagi ang lahat na
bunga ng iyong binhi na nanggagaling taontaon sa iyong bukid…
At iyong kakanin sa harap ng Panginoon mong
Dios,… ang ikasangpung
bahagi ng iyong trigo, ng iyong alak at ng iyong langis, at ang mga panganay sa
iyong bakahan at sa iyong kawan;…”
Paliwanag
- Ang ikapu ay:
- trigo
- alak
- langis
- Kahit ito ay gawing pera:
kailangan itong bumalik sa anyong pagkain
E. BAKIT “PANSAMANTALANG MEDIUM” LAMANG ANG PERA
Ngayon
malinaw na natin masasabi:
“Ang pera ay pansamantalang paraan lamang, hindi
ang mismong ikapu.”
Batayan sa Kasulatan
- Deut. 14:24 → ginawang pera
- Deut. 14:26 → ginamit para bumili ng
pagkain
- Deut. 14:23 → kinain sa harap ng Dios
Lohikal na Konklusyon (CENI)
Kung:
- ang ikapu ay dapat kainin
- at ang pera ay ginagamit lang para
bumili ng pagkain
Hindi maaaring ang pera ang ikapu
Ito ay
instrumento lamang
F. BAKIT “HINDI MAHALAGA ANG PERA SA SISTEMA NG
IKAPU”
Mas
palalimin pa natin.
1. SA SIMULA, WALANG PERA
Levitico 27:30
“…lahat na ikasangpung bahagi ng lupain,…
binhi… bunga…”
Levitico 27:32 (ADB 1905)
“…lahat ng ikasangpung bahagi sa bakahan o sa
kawan,…”
Walang
binanggit na pera.
2. PERA AY GINAMIT LANG SA ESPESYAL NA SITWASYON
Deuteronomio 14:24
Kung “totoong malayo sa iyo ang dako,…”
Ibig
sabihin:
- hindi ito normal
- hindi ito requirement
3. HINDI PINAPANATILI ANG PERA
Deuteronomio 14:26
“…iyong
gugulin ang salapi sa anomang nasain mo…”
Ang pera
ay:
- ginagastos
- hindi iniipon bilang ikapu
DOCTRINAL POINT
Ang pera ay hindi bahagi ng disenyo ng
ikapu—lumilitaw lang ito dahil sa sitwasyon.
G. HALIMBAWA (PARA MAS MAINTINDIHAN)
Halimbawa
Isang
magsasaka sa Israel:
- may 10 sako ng trigo
- ang ikapu = 1 sako
Pero malayo
ang Jerusalem.
Kaya:
- Ibinenta ang 1 sako → naging pera
- Naglakbay
- Bumili ulit ng pagkain
- Kinain sa harap ng Dios
Mahahalagang Insight
- Ang ikapu ay:
trigo pa rin (o katumbas nito)
- Ang pera:
pansamantalang ginamit lang
H. BAKIT MALI ANG “MONETARY TITHING” NGAYON
Ngayon
malinaw na:
Sinasabi
ngayon:
“Magbigay
ka ng 10% ng sahod mo.”
Pero ayon
sa Biblia:
- Hindi kailanman iniutos na pera ang
ikapu
- Hindi kailanman itinuring na pera ang
ikapu
- Hindi kailanman pinanatiling pera ang
ikapu
Karagdagang Patunay
Nehemias 10:37
“At upang aming dalhin ang mga unang bunga ng
aming harina,… at ang bunga ng lahat na punong kahoy, ang alak, at ang langis,…
sapagka't sila, na mga Levita, ay nagsisikuha
ng mga ikasangpung bahagi sa lahat na aming mga bayan na bukiran.”
Muli:
- ani
- hindi pera
- para sa mga Levita
I. SAMAKATUWID, PARA SA DOCTRINAL KONKLUSYON
NITO
- Walang utos sa Biblia na mag-ikapu ng
pera
- Sa Deuteronomio 14:
- ang pera
ay ginamit lang dahil sa layo
- agad itong
gagawing pagkain muli pagdating
- Kaya:
- ang pera
ay pansamantala lamang
- Ang tunay na ikapu ay:
- ani
- pagkain
- mula sa
lupa
- para sa
mga Levita
VI. PAUNANG KONKLUSYON
Sa puntong ito, malinaw na ang ikapu ay para sa Israel,
bahagi ng Kautusan, konektado sa lupa, ani, at hayop, at hindi pera. Hindi ito
universal na utos para sa lahat ng panahon.
Buod —
- Ikapu
= eksaktong ika-sampung bahagi.
- Laging
agrikultural at hindi pera.
- Ibinigay
sa Israel lamang.
- Bahagi
ng Kautusan ni Moises.
- May
maraming uri ng ikapu.
- Walang
utos ng monetary tithing.
VII. ANG IKAPU NI ABRAHAM (GENESIS 14): BATAS BA
ITO PARA SA LAHAT?
Ito ang madalas na argumento: “Nag-ikapu si Abraham
bago pa ang Kautusan, kaya dapat mag-ikapu rin tayo ngayon.” Mukhang tama sa
unang tingin, pero kailangan itong suriing mabuti ayon sa Biblia mismo.
Genesis 14:20 — “…At binigyan siya ni Abram ng
ikasangpung bahagi ng buong samsam.”
Kung babasahin ang konteksto, makikita na si
Abraham ay nakipaglaban sa mga hari, nagligtas ng mga bihag, at kumuha ng
samsam. Ibig sabihin, ang ikapu ay hindi galing sa kita at hindi galing sa ani,
kundi sa samsam sa digmaan.
Hebreo 7:4 — “…na binigyan ni Abraham, na
patriarka, ng ikasangpung bahagi ng mga pinakamagagaling na samsam.”
Ito ang malinaw: sa samsam galing ang ikinapu,
hindi regular na kita. Wala ring utos ang Dios kay Abraham na mag-ikapu, walang
utos na ulitin ito, at walang talata na ginawang batas ito para sa lahat.
Konklusyon tungkol kay Abraham
- Isang
beses lang ito nangyari.
- Kusang
ginawa ito ni Abraham.
- Hindi
ito utos, batas, o pattern na dapat sundin ng lahat.
VIII. HEBREWS 7: PINAPATULOY BA ANG IKAPU?
Marami ang gumagamit ng Hebrews 7 para sabihing
dapat pa rin mag-ikapu, pero ang tunay na paksa ng kabanatang ito ay hindi tungkol
sa kung paano magbigay ang Cristiano. Ito ay tungkol sa pagpapakita na mas
mataas ang pagkasaserdote ni Cristo kaysa sa Levita.
Hebreo 7:12 — “Sapagka't nang palitan ang
pagkasaserdote ay kinailangang palitan naman ang kautusan.”
Napakalalim na katotohanan nito. Nagbago ang
pagkasaserdote, kaya nagbago rin ang kautusan. Kung ang ikapu ay bahagi ng
sistemang Levita, at ang sistemang iyon ay nabago rin, samakatuwid, hindi na
rin umiiral ang dating sistemang ito ng ikapu.
Hebreo 7:8 — At dito'y ang mga taong may
kamatayan ay tumatanggap ng ikasangpung bahagi;…”
Ang talatang ito ay bahagi ng kanilang argumento, subalit
hindi utos sa iglesia. Walang sinabi sa Hebrews 7 na “mag-ikapu kayo.”
Buod ng Hebrews 7
- Ipinapakita
nito ang pagbabago ng sistema.
- Hindi
nito ipinagpapatuloy ang ikapu.
- Sa
halip, ipinapahiwatig nito ang pagtatapos nito.
IX. ANG MALING PAGGAMIT NG MALAKIAS 3:8–10
Malakias 3:8 — “Nanakawan baga ng tao ang Dios?
gayon ma'y ninanakaw ninyo ako.…”
Ito ang pinaka-ginagamit ngayon para hikayatin ang
mga tao na mag-ikapu. Pero ang Malakias ay nagsasalita sa Israel na nasa ilalim
ng Kautusan ni Moises. Ang “kamalig” sa Malakias 3:10 ay bahagi ng templo at
imbakan ng pagkain. Hindi ito bangko o treasury ng iglesia.
Malakias 3:10 — “Dalhin ninyo ang buong
ikasangpung bahagi sa kamalig,”
Sinasabi ngayon ng iba: “Kung hindi ka nag-iikapu,
ninanakawan mo ang Dios.” Pero hindi tayo Israel at wala tayo sa ilalim ng
Kautusan. Ang paggamit nito laban sa mga Cristiano ay maling aplikasyon.
Konklusyon sa Malakias
- Hindi
ito para sa iglesia.
- Hindi
ito utos sa Cristiano.
- Ang
“ninanakawan ang Dios” at “kamalig” ay maling pagkakagamit kapag
iniaangkop ang ikapu sa panahon ngayon.
X. ANG PAGTATAPOS NG LUMANG TIPAN (HEBREO 8)
Hebreo 8:6 — “…siya nama'y tagapamagitan sa
isang tipang lalong magaling,…”
Hebreo 8:13 — “…ay linuma niya ang una.…”
Ibig sabihin, ang unang tipan ay luma na, lipas na,
at pinalitan na. Kung ang ikapu ay bahagi ng Lumang Tipan, at ang Lumang Tipan
ay wala na, hindi na rin obligasyon ang ikapu.
Colosas 2:14 — “Na pinawi ang usapang nasusulat
sa mga palatuntunan laban sa atin,…”
Mahahalagang Punto
- Hindi
puwede na matapos tanggalin ang lumang tipan tapos kinukuha at ginagawa pa
rin ang mga utos nito at sasabihing umiiral na obligasyon pa rin sa ngayon.
- Dapat
buo ang pag-unawa sa paglipat mula lumang tipan tungo sa bagong tipan.
XI. PANGALAWANG KONKLUSYON
Sa puntong ito, malinaw na malinaw: ang ikapu ni
Abraham ay hindi utos, ang Hebrews 7 ay nagpapakita ng pagbabago ng kautusan,
ang Malakias 3 ay hindi para sa Cristiano, at ang Lumang Tipan ay tapos na.
Kaya walang utos ng ikapu sa New Testament.
XII. PAGBIBIGAY SA BAGONG TIPAN: ANO ANG TUNAY
NA UTOS NG DIOS?
Ngayong malinaw na hindi na utos ang ikapu sa
Bagong Tipan, ang tanong ay ito: ano ngayon ang paraan ng pagbibigay ng mga
Cristiano? Hindi tayo dapat mag-assume. Dapat makita natin ito mismo sa Biblia.
Gawa 4:32–35 — “…at sinoma'y walang nagsabing
kaniyang sarili ang anoman sa mga bagay na kaniyang inaari:… at ipinamamahagi
sa bawa't isa, ayon sa kinakailangan ng sinoman.”
Tingnan ninyo ang padron (pattern): ang pagbibigay
ay kusang-loob, ayon sa pangangailangan, at walang pilitan. Hindi natin
makikita dito ang “magbigay kayo ng 10%,” o “may required na amount.”
2 Corinto 9:6–7 — “Magbigay ang bawa't isa ayon
sa ipinasiya ng kaniyang puso: huwag mabigat sa loob, o dahil sa kailangan:…”
Ang “ipinasiya ng kaniyang puso” ay personal
na desisyon, at ang “huwag… dahil sa kailangan” ay nangangahulugang walang
pilitan at walang obligasyong ipinapataw. Kaya nga ang pagbibigay o ambagan sa Cristiano
ay kusang-loob, galing sa puso, at walang takdang porsyento.
Mahahalagang Punto
- Walang
utos sa Bagong Tipan na mag-ikapu.
- Walang
fixed percentage o tukoy na porsyento.
- Ang
pagbibigay ay personal, malaya, at masaya.
XIII. MALINAW NA PAGKAKAIBA: IKAPU VS. PAGBIBIGAY
SA BAGONG TIPAN
|
Kategorya |
Ikapu (Lumang Tipan) |
Ambagan (Bagong Tipan) |
|
Basehan |
Nasa ilalim ng Kautusan |
Nasa ilalim ng Biyaya |
|
Pagpapasya |
Sapilitan |
Kusang-loob |
|
Magkano/Halaga |
Tukoy na porsyento (10%+) |
Walang tinukoy na porsyento |
|
Layunin |
Para sa Levita |
Para sa pangangailangan |
|
Panggagalingan |
Agrikultural mula sa lupain ng Israel lamang |
Ayon sa kaniyang iginiginhawa |
Magkaibang sistema ang ikapu at ang pagbibigay ng Cristiano. Hindi puwedeng paghaluin ang dalawa.
XIV. PAGWAWASTO SA MGA KARANIWANG TURO NGAYON
Claim 1: “Walang Hanggan ang Ikapu”
Ang ikapu ay bahagi ng Kautusan at sistemang
Levita. Ayon sa Hebreo 7:12, may pagbabago ng kautusan. Kaya hindi ito eternal
na obligasyon.
Claim 2: “Nagsimula kay Abraham, kaya
tuloy-tuloy”
Isang beses lang itong ginawa, hindi utos, at
galing sa samsam. Hindi ito padron na inuulit.
Claim 3: “Applicable pa rin ang Malakias”
Para sa Israel iyon, hindi para sa iglesia. Nasa
ilalim tayo ng biyaya, hindi ng Kautusan.
Claim 4: “Ninanakawan mo ang Dios kung hindi ka
nag-iikapu”
Walang ganitong utos sa Bagong Tipan at hindi ito
sinabi sa mga Cristiano. Maling paggamit ito ng Biblia para manakot.
Claim 5: “Kailangan ang ikapu para sa iglesia”
Ang unang iglesia ay walang ikapu pero nagtagumpay.
Ang gawain ng Dios ay hindi naka-base sa porsyento kundi sa pusong handang
magbigay.
XV. PAGLALANTAD: ANG MODERNONG IKAPU AY
DOKTRINAL NA MALI
Kapag pinipilit ang ikapu ngayon, ibinabalik ang
Lumang Kautusan, pinapalitan ang biyaya ng hidwang pag-unawa, mali ang paggamit
ng Biblia, at binabago ang tunay na diwa ng pagbibigay mula sa masayang puso
tungo sa mabigat na obligasyon.
Mahahalagang Punto
- Walang
awtoridad sa Bagong Tipan para ipataw ang ikapu.
- Nakabase
ito sa maling interpretasyon ng mga talata.
- Kaya
ito ay maling doktrina.
XVI. PANGWAKAS NA KONKLUSYON
- Ang
ikapu ay ani ng lupa, para sa Israel, at bahagi ng Kautusan.
- Nagtapos
ito nang magbago ang pagkasaserdote at mapalitan ang tipan.
- Ang
practice ngayon ay kusang pagbibigay, walang porsyento, at galing sa puso.
Ang ikapu ay hindi utos para sa iglesia sa
Bagong Tipan.
Ito ay para sa Israel, bahagi ng lumang sistema, at
natapos na kay Cristo. Ang pagpipilit nito ngayon ay pagbabalik sa isang lipas
nang kautusan.
Final Summary
- Ikapu:
sa Lumang Tipan lang at hindi pera.
- Walang
utos nito sa Bagong Tipan.
- Si
Abraham ay hindi binding pattern.
- Ang
Malakias ay hindi utos para sa Cristiano.
- Ipinapakita
ng Hebrews ang pagtatapos ng sistemang iyon.
- Ang
pagbibigay sa Bagong Tipan ay kusang-loob, masaya, at personal.
XVII. SPIRITUAL APPLICATION
Mga kapatid, hindi sinasabi na huwag tayong magbigay.
Kailangan nating magbigay. Pero ang tanong ay paano. Ang tunay na pagbibigay ay
ayon sa puso, ayon sa kakayahan, at may kagalakan—hindi dahil sa takot,
pilitan, o sistema ng tao.
Hindi porsyento ang hinahanap ng Dios—ang puso
ang hinahanap Niya.
by
Maaaring ibahagi, i-print, ipangaral, o i-repost ang mga artikulo dito kung hindi ito babaguhin, panananatilihin ang tema ng layunin, hindi ipagbibili o gagamitin para kumita, at may malinaw na link pabalik sa blog na ito.
#BiblicalTithing #Tithes #BibleStudy #ChristianGiving #OldCovenant #NewCovenant #Hebrews7 #Malachi3 #Doctrine #KJV #Truth #Ikapu #Biblia #Katotohanan #Pagbibigay #AralNgDios